Taniec jako droga do sukcesu
„Tancerka Camargo” Nicolasa Lancreta. Tak właśnie kiedyś, w dzieciństwie, przeczytałam tytuł tego obrazu. Byłam przekonana, że przedstawia on tancerkę wykonującą jakiś dawny, niegdyś popularny i prawdopodobnie hiszpański (sądząc po barwnej nazwie) taniec o nazwie „camargo”.
Czas mijał i wszystkie błędy dziecięcej niewiedzy zostały sprostowane. Choć moda, a nawet Hiszpania, znalazły swoje miejsce w tej historii.
Przed nami ukazuje się pełen wdzięku, poetycki i intymny portret Marie-Anne de Camargo. Jej ojciec, o hiszpańskich korzeniach, bardzo wcześnie zdał sobie sprawę, że jego córka jest niezwykle utalentowaną tancerką, a sztuka baletu stała się życiem Marie-Anne i jej drogą do sukcesu.
Skandal, śmiałość, komplementy
To właśnie talent, kunszt i inspiracja, a nie tytuł, status czy nawet uroda sprawiły, że stała się jedną z najsłynniejszych i najbardziej wpływowych kobiet w Paryżu. Także odwaga. I, prawdopodobnie, szczypta awanturnictwa.
Słynny Wolter, jeden z wielbicieli Camargo, obdarzył ją komplementem, który w naszych czasach wydaje się dziwny. Powiedział: „Była pierwszą, która dorównała mężczyznom w tańcu!”
Wolter zapomniał dodać, że w tej rywalizacji z mężczyznami w sztuce baletu nasza bohaterka była w znacznie trudniejszym położeniu. Przecież mężczyźni nie musieli podtrzymywać i unosić obfitej spódnicy z kosztownej i ciężkiej tkaniny podczas piruetów i kroków.
Sama spódnica stała się najbardziej upartym wrogiem Camargo. I skróciła ją. O rewolucyjne 20! centymetrów.
- Naturalnie wywołało to kolosalny skandal. Publiczność podzieliła się na tych, którzy oskarżali Camargo o niemoralność: „Publicznie pokazała nogi!”, oraz tych, którzy podziwiali, byli zachwyceni i bili brawo. A tych ostatnich było znacznie więcej!
- Sława baletnicy wystrzeliła w górę! Stała się niezwykle modna! Wśród dam dworu zapanowała moda na buty w stylu Camargo. Jej szewc stał się najbardziej rozchwytywanym rzemieślnikiem w Paryżu (można by rzec: „ofiarą mody”, z uśmiechem).
- I sama Marie-Anne de Camargo, jej nazwisko oraz postępowe idee nie zaginęły w otchłani historii. I to, całkiem serio, świadczy o potędze sztuki!
Nicolas Lancret, „Camargo tańcząca”
Atmosfera portretu, pełna przejrzystej lekkości, oraz drogocenna koronka muzycznych głosów.
Joseph Haydn, „Serenada” z Kwartetu smyczkowego F-dur
Noc, księżyc, zakochany młodzieniec, gitara, piękność i pieśń-wyznanie miłości – oto obraz, który podpowiada nam wyobraźnia, gdy mowa o takim gatunku muzycznym jak serenada. Ale! Nie zawsze i niekoniecznie tak to wyglądało.
W przypadku braku zdolności muzycznych u naszego wyimaginowanego pretendenta do ręki i serca, lecz przy posiadaniu przez niego środków finansowych i żarliwych uczuć, nasz bohater mógł, rzecz jasna, wynająć śpiewaka, a nawet cały zespół muzyków. I miejskie ulice zaczynały rozbrzmiewać romantycznym koncertem pod gołym niebem, ku czci miłości i piękna. Niektórzy zapewne poirytowani mruczeli pod nosem – mówiąc, że nie mogą spać... Ktoś inny, wręcz przeciwnie, otwierał okna i delektował się pięknymi melodiami... A piękność...? Trudno wyobrazić sobie całkowitą obojętność na taki dowód uznania... Zatem współcześni dżentelmeni mają się czego uczyć!