Mythologie van het "Einde van de wereld"
...Noorse mythologie is een ondoorgrondelijk universum, een kosmos zonder begin of einde, net als de Eeuwigheid zelf. Dit is precies wat de mythologie van het "Einde van de wereld" behoort te zijn: een rijk waar de nacht lang is en de tijd lijkt te hebben stilgestaan.
Noch onder de goden, noch onder de stervelingen is er een gelijke in schoonheid aan de godin Freya!
Freya is de godin van de liefde. Haar hart stroomt over van tederheid en mededogen.
Wanneer Freya weent, vallen haar tranen op de aarde en veranderen in goud, en dalen ze neer in de zee, waar ze veranderen in doorschijnend barnsteen.
"De tranen van Freya" is een werk doordrenkt van schittering, een gevoel van weelde en esthetische charme, dat op internet beroemd is toegeschreven aan Gustav Klimt. Toch is het een "art fake" — of eleganter gezegd, een mystificatie — en of dit opzettelijk was of niet, is nu moeilijk vast te stellen. Inderdaad, het gebruik van bladgoud en die kenmerkende haarkrullen roepen in zekere zin werkelijk de "Gouden Fase" van Gustav Klimt op.
Toch is de maker van al deze schoonheid een Franse kunstenares over wie het almachtige internet absoluut niets weet! Geen eigen website, zelfs geen Wikipedia-pagina! Alleen een naam: Anne-Marie Zilberman.
Het juwelenakkoord van Puccini
...En hét visitekaartje van elke sopraan ter wereld — de aria "O mio babbino caro", de aria van Lauretta uit de opera "Gianni Schicchi" van Giacomo Puccini.
Een miniatuur — amper tweeëndertig maten — als een juweel zo kostbaar, fonkelt en schittert het bij elke noot, als een verfijnd sieraad dat glanst door de schittering van zijn diamantgeslepen facetten.